OPĆINA MARTINSKA VES
Autor kao poželjni identitet Heuristička procedura prilikom stvaranja (autorsko ponašanje) pretvara nas u minucioznoga osluškivača vlastite sudbine. Interakcija adekvatnih jezika optimalno kontekstualizira metafizičku stranu  Prirode kao njezin potpuno logični aspekt: misterij našega identiteta potpuno je sukladan tajni istraživačkoga procesa i dok god se to ne promijeni misterijem postojanja istražujmo tajnu nastajanja. Postavke   identiteta   lijepe   se   na   nas   cijeloga   života,   od   doba kada    su    prve    tri    najvažnije    do    apoteozičnih    katarzi    pred završnim ispitom. Kao    društvano    biće,    autor    se    realizira    sukladno    prethodno iskušanim   praksama   u   različitim   područjima.   Izvedbe   koje   tako nastaju     usprkos     izostanku     utilitarnih     razloga     za     njihovo kreiranje,    ukazuju    na    intrinzičnu    narav    Prirode    u    njezinoj najautentičnijoj     osobini:     autorstvu,     a     koju     baštinimo     kao fraktalni uzorci - iste. Sudbina    autora    u    likovno    kreativnom    području    je    da    se autoreferira,   da   mu   proživljeno   iskustvo   postaje   identifikacijska podrška,     više     ili     manje     svjesna,     ali     svakako     (i)     estetski realizirana. Kreativni      proces      označava      niz      inicijacijskih      trenutaka, metamorfozičnost     kroz     koju     autor          u     stvaranju     prolazi (uzorkovano)    personificira    suštinu    životnih    procesa.    Iskustvo takvog     intenziteta     ozreljuje     dušu,     čini     je     adaptibilnijom     i istovremeno samosvjesnom, empatičnijom... Identifikacijske   postavke   se   kroz   život   apliciraju   cijelo   vrijeme, rad    kroz    kreativni    proces    stvara    osjećaj    samoupravljivosti, oplemenjivanja    osobnosti,    prepoznavanje    volje    kao    ključnog faktora uspješnosti, itd. Kolika    je    snažna    ta    identifikacija    s    kreativnim,    umjetničkim procesom   i   konačnim   rezultatom   najbolje   kazuje   anegdotalna   i pomalo   patetična   izjava   nekih   umjetnika   kako   su   nastali   radovi njihova djeca. Obrazovni   i   odgojni   period   kod   djece   zbog   njihove      empatične naravi   predstavlja   velik   izazov   za   sve   dobronamjerne   koji   su   po nekoj    osnovi    odgovorni    za    uspješnost    izgradnje    njihovoga identiteta    (i)    u    toj    dobi.    Procesi,    koji    se    iskustveno    prolaze prilikom     umjetničkoga     istraživanja,     likovnoga     oblikovanja, identificiraju   ih   kao   autore   -   više   ili   manje   spremne   na   izazove neuvažavanja granica kao ograničenja. Kontekst   učeničkoga   identiteta   također   uvelike   ovisi   o   pristupu prilikom   rada,   koliko   se   djeca   instinktivno   oslanjaju   na   poetiku tehničke    vještine,    a    koliko    to    ne,    odnosno,    koliko    ih    naše shvaćanje/uvažavanje   tajne   stvaranja   osporava   ili   podržava   u istraživanju likovnih tragova.  U   toj   dobi   dječja   likovna   kreativnost   često   prolazi   nazapaženo   i nepodržano,     a     istovremeno,     adaptibilnije     učenike     velika empatija   usmjerava   na   potpuno   poslušne   izvedbe   zbog   čega ostaju    neotkriveni,    čak    i    sebi.    Zato    se    potpuno    opravdano pitamo:   kakvi   bi   bili   i   njihovi   radovi   kada   im   se   ne   bi   davalo   na znanje     da     je     urednost     isključivi     znak     uspješnog     rada, racionalno-logička       kompozicija       kao       jedina       rekreirajuća stvarnost    koja    ima    smisla,    lokalna    boja    kao    znak    dobrog osjećaja   za   boju,   itd.      U   takvoj   praksi   dijete   se   može   potpuno opravdano   prepoznati   kao   nedovoljno   uspješno,   a   odrasli   mu tada   (p)ostaju   nedostiživi   autoriteti   te   može   spontano   zastati, čak   i   prestati   s   kreativnim   radom.   I   tako   dolazimo   do   zaključka da   je   autorski   identitet   u   likovnom   području   i   u   toj   dobi   moguć, ali   ga   u   praksi   ima   tek   u   rijetkim   slučajevima   kada   nastavnik svojim   senzibilitetom   za   likovnost   to   omogućuje,   ili   je   dijete   samo     po     sebi     -     zaštićeno     zvijezdom     koja     ga     vodi/čuva, izražavajući     se     daleko     i     potajice     od     odraslih     i     njihovih upućenosti i znanja. Škola    nije    mjesto    odraslih,    škola    je    potencijalno    mjesto    za dvorac   djetinjstva,   a   mi   smo   nazočni   tek   da   im   pomognemo   to prepoznati i doživjeti. Dakle,   roditelji   i   nastavnici,   ne   upućujte   djecu   kako   i   što   trebaju stvarati,   već   tu   energiju   sačuvajte   za   iskreno   čuđenje   i   veselje kada   vidite   što   će   nastati   kada   dijete   neće   znati   što   i   kako   točno treba raditi. Uloga   nastavnika   u   takvim   kreativnim   procesima   je   iščekivanje nečega novog, a ne očekivanje zamišljenog rezultata. izv. prof. art. Stjepko Rupčić
Natječaj za najbolji likovni rad učenika iz područja kulture           Osnovna škola Braća Radić u suradnji s Općinom Martinska Ves raspisala je natječaj za najbolji likovni rad učenika iz područja kulturne baštine Općine Martinska Ves. Najbolji likovni radovi koristit će se za izradu razglednice Općine Martinska Ves i bit će nagrađeni bonom u vrijednosti od 200,00 kuna. Radovi predloženi za nagradu: 1. Motiv: Crkva sv.Martina – rad Ane Marjanić 4.r., mentor: Ivana Mešt1ric 2. Motiv: Čamac na Savi – rad Helene Brlečić 4.r., mentor: Ivana Meštric 3. Motiv: Sava, guske, most- rad Lane Matleković PŠ Mahovo – 4.r., mentor: Danijela Bobinac 4. Motiv: Crkva sv. Martina- rad Tee Šterc 2.r. , mentor Marica Stanković 5. Motiv: Most u Martinskoj Vesi – rad Tee Šterc 2.r. , mentor Marica Stanković
Radove je pregledao i izabrao poznati akademski slikar  izv. prof. art. Stjepko Rupčić Prenosimo komentar 
Motiv: Sava, guske, most- rad Lane Matleković PŠ Mahovo – 4.r., mentor: Danijela Bobinac